Blijf bij hem

Z’n mond staat aan één kant een beetje open, alsof z’n kin aan die kant van z’n gezicht niet genoeg steun weet te bieden aan het buitenproportionele grote hoofd erboven. Het lijkt een beetje op een wassen gezicht waaruit het stuk van de mond weggesmolten is als een druipkaars. Het weggeschoren stukje haar is inmiddels weer aangegroeid maar je blijft gek genoeg toch verschil zien op de plek waar ze zijn schedel zijn binnengegaan. Uit z’n hangende mondhoek loopt wat kwijl langs z’n kin naar beneden. Hij lijkt het niet door te hebben en staart uitdrukkingsloos door de openslaande deuren de tuin in.

Ooit was het hun beider passie geweest om die met enige regelmaat te onderhouden, maar inmiddels hadden het onkruid en mos de ooit netjes bijgehouden perkjes en bloembedden tussen het gemaaide gazon al overwoekerd. De terrastegels waren groen van de aanslag en de teakhouten tuinset stond er troosteloos bij. In een ander verleden was de tuin al klaar geweest voordat de eerste krokusjes de kop op hadden gestoken.

Antonie maakt een rochelend geluid en het speeksel verdwijnt in z’n mond als een spaghettisliert. Hij draait z’n hoofd naar me toe. Z’n huid is bleek en schilferig. Ooit had hij altijd een gezond kleurtje dankzij z’n vele outdoor activiteiten. Hij organiseerde namelijk survivalweekenden in de Ardennen en Duitsland. Toen ik hem leerde kennen was hij nog leraar lichamelijke opvoeding en krasten alle bakvisjes op het Barlaeus Gymnasium heimelijk zijn naam in de schoolbanken Hij had altijd een uitstekende conditie gehad; hij liep marathons en triatlons en deed aan klimmen en abseilen. In bed was hij een onverzadigbare minnaar met een ijzeren uithoudingsvermogen. Ik kwam op dat gebied nooit wat tekort.

Antonie was behalve atletisch ook intelligent en buitengewoon charismatisch. Hij had een goed gevoel voor humor, was attent en toonde altijd interesse in anderen. De ideale man bestaat niet, zeggen ze, maar Antonie kwam behoorlijk dicht in de buurt. Vriendinnen hadden nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze stik jaloers op me waren en bij openbare gelegenheden kon ik de smachtende blikken van andere vrouwen moeilijk negeren.

“Ik ga nakla huiten”. Antonie zet z’n elektrische rolstoel in z’n achteruit en kijkt me met z’n bloeddoorlopen ogen afwachtend aan. ”Wat?”, vraag ik hem. “Ik ga naar ..uiten..”, herhalen de half-verlamde lippen moeizaam. Ik versta hem nog steeds niet maar vermoed waar hij heen wil en knik. Hij zet z’n scoot in z’n vooruit en rijdt naar de voordeur die ik enkele seconden later hoor dichtslaan.

Ik zucht en laat me achterover in de sofa vallen. Zes maanden geleden kwam het telefoontje uit Dinant. Het was Antonies compagnon Erik. Ik zat op m’n werk. Tien minuten later zat ik in de auto op weg naar het academisch ziekenhuis in Luik.  Antonie was gevallen tijdens het abseilen van een hoogte van 20 meter. Het was een wonder dat hij nog leefde, al was hij niet bij kennis en zat hij aan de beademing. Of hij ooit nog wakker zou worden, was nog maar de vraag.  Hij was direct geopereerd. Ze hadden letterlijk een gat in z’n hoofd moeten boren om de druk er af te halen. Zeven dagen en nachten heb ik met z’n moeder, Loes, aan z’n bed gezeten. Loes zat bijna de hele tijd naast me te huilen en  met haar rozenkrans in haar handen zachtjes te bidden. De tijd leek gedurende die 7 dagen compleet stil te staan. Ons wereldje was beperkt tot de 4 muren van Antonies ziekenhuiskamer. Het monotone gepiep van zijn hartmonitor en Loes’ murmelende weesgegroetjes werden af en toe onderbroken door verpleegsters die zwijgend in- en uitliepen.  De arts kwam binnen… In z’n beste Vlaams bereidde hij ons voor op het ergste. ‘Mocht hij ooit wakker worden…. kasplantje…. hersenbeschadiging… verlamd… uitval van zintuigen zoals spraak…’ De woorden kwamen als flarden bij me binnen. Het woord euthanasie viel… Ik hoor een kreet als van een dier in doodsnood… Het was Loes.

De stekker eruit trekken was godslastering volgens mijn gelovige schoonmoeder.  Dat, mocht hij ooit wakker worden, hij hoogstwaarschijnlijk een kasplantje zou zijn, drong niet tot haar door. Mijn argumenten, noch die van de arts, konden haar van gedachten doen veranderen. Ze insinueerde zelfs dat ik een moordenares was. Van ons saamhorigheidsgevoel die we een week lang ervoeren, was niks meer over. Alsof hij alles had gehoord, deed Antonie die nacht onverwachts zijn ogen open. Volgens zijn moeder kon het niets anders zijn geweest dan een barmhartige daad van de heilige maagd Maria.

Ons huis moest worden aangepast met speciale voorzieningen voor een invalide. Het zou een godsvermogen gaan kosten.  We kwamen niet in aanmerking voor een WMO tegemoetkoming omdat ik teveel verdiende en Antonie had als zelfstandige geen recht op een uitkering en had bovendien geen arbeidsongeschiktheidsverzekering. Het kwam erop neer dat onze prachtige, vrijstaande villa, in de verkoop moest en we zouden moeten uitwijken naar een special aangepaste woning.

Doordeweeks zit Antonie daarom nog in het revalidatiecentrum, maar in het weekend wordt ie altijd naar huis gebracht. Hij slaapt dan beneden in de woonkamer, waar onze klassieke Chesterfield plaats heeft moeten maken voor een verlaagd bed. Vanwege zijn verlamming kan hij niet zelfstandig naar het toilet. Ik moet hem altijd optillen en, terwijl hij zich wanhopig aan me vastklampt, en z’n broek uittrekken. Zodra ik hem op de wc heb gezet, loop ik meestal weg. Ik kan het niet aanzien. Het voelt te vernederend voor ons beiden. Soms moet ik ook z’n billen afvegen. Daar zie ik het meeste tegenop. Een keer kreeg ik daar zulke kokhalsneigingen van dat ik letterlijk naast hem over m’n nek ging terwijl hij beteuterd toekeek.

Van z’n piemel is weinig over dan een verschrompeld stompje. Er zit geen teken van leven meer in. Op dat gebied kom ik inmiddels veel tekort en de vooruitzichten zijn alles behalve hoopvol. Een keer heb ik nog geprobeerd om er wat leven in te krijgen. Gehuld in de sexy lingerie, waarmee ik hem vroeger altijd gek kon maken, en gewapend met een flinke fles body lotion, heb ik hem een half uur lang afgetrokken tot m’n armen begonnen te verzuren. Maar het verschrompelde stompje, bleef een stompje en in plaats van opgewonden, begon Antonie te huilen. Kort daarna heb ik een account aangemaakt op Tinder. Helaas, zodra er iemand ook daadwerkelijk met me af wilde spreken, werd ik  overmand door schuldgevoelens en haakte ik weer af.

De aantrekkingskracht is er allang niet meer, althans niet van mijn kant en ik denk eerlijk gezegd ook niet van zijn kant, omdat hij volgens mij geen passie meer kan voelen. Zijn ooit zo’n knappe kop met volle bos haar, z’n scherpe kaaklijn en groene ogen die vanonder zijn lange, donkere wimpers dwars door me heen leken te kijken en me het gevoel gaven dat ik de meest begeerlijke vrouw van het westelijk halfrond was. Zijn sterke lichaam waarmee hij me zonder problemen tegen de muur nam; zijn afgetrainde wasbord en gespierde borstkas voorzien van precies genoeg borsthaar; genoeg om me te laten smelten van opwinding onder zijn vurige, smachtende blik.

Hij is er niet meer. Z’n lijf en geest hebben hem in de steek gelaten. De man die vanuit z’n rolstoel naar me opkijkt, is letterlijk een vreemde voor me. Een mismaakt, afstotelijk gedrocht met een spraakgebrek. Alsof mijn knappe, lieve Tonie is overgenomen door een kwade geest, niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua karakter. Want de attente, charmante en humorvolle man, zoals ik hem ooit heb gekend, is veranderd in een continu chagrijnig, kwaadaardig, klagend figuur, zwelgend in zelfmedelijden en boos op alles en iedereen. De exorcist is er niks bij.

‘Je hhhhh….oudt niet mher van mij’, had Antonie gisteravond gezegd. Toen ik niet direct antwoordde,  herhaalde hij z’n gestotter. Maar ik had hem dit keer prima verstaan. Ik dacht alleen na over wat hij gezegd had. Hield ik nog wel van hem? Hoeveel moet je van iemand houden om je eigen leven voor die ander op te willen geven? Om jezelf compleet weg te cijferen zodat de ander een nog enigszins dragelijk leven kan leiden? Of ben ik echt zo’n harteloze trut dat ik mijn vertrouwde leventje en mijn carrière niet wil opgeven ten koste van de man die ooit mijn geliefde was? Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het wel volhoud om voor altijd voor hem te blijven zorgen. Ik heb gemerkt dat ik totaal niet in de wieg gelegd ben om verpleegstertje te spelen. Ik heb dat verzorgende niet in me en alleen al van de gedachte om permanent met hem onder een dak te moeten wonen, krijg ik een spontane paniekaanval. Kan hij niet lekker bij Loes gaan wonen? Hij was toch altijd al een moederskindje. En ze werkt niet, dus heeft ze alle tijd om zoonlief te verzorgen. Was het bovendien niet haar schuld dat ik nu met een invalide zit opgescheept? Had ze nou toch maar ingestemd met die…. stekker… ‘Foei Eef’, zegt de moralistische stem in mijn hoofd. Maar zelfs dat stemmetje in m’n hoofd kan de gedachte, die me nachts uit m’n slaap houdt, niet stoppen: was hij maar nooit wakker geworden.

Z’n kracht is uiteindelijk z’n ondergang geworden. Had ie niet zo’n goede conditie gehad, dan was ie waarschijnlijk nooit wakker geworden uit zijn coma. Dan was deze vernederende situatie hem bespaard gebleven en had ik uiteindelijk, na een rouwperiode met intens verdriet, door kunnen gaan met mijn leven.

Ik heb de vraagprijs voor het huis zwaar overdreven. Geen hond gaat dat bedrag voor ons huis neertellen en dat is ook precies de bedoeling. Het staat nu al 5 maanden in de verkoop en er is nog niemand zelfs maar komen kijken. Als Antonie er naar vraagt, zeg ik dat het gewoon een slechte tijd is om je huis te verkopen. Weinig vraag, veel aanbod. De verkoop van het huis betekent echt het einde van mijn oude leven van voor het ongeval en het begin van een nieuw leven in dienst van mijn invalide echtgenoot.  Maar voor nu probeer ik een eventuele verkoop zo lang mogelijk uit te stellen en iedere vrijdagavond hoop ik dat het snel weer maandag wordt.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s