Even kleine sprong vooruit in de tijd… Ik ben hier nu ruim en maand en tussen het ‘gewone’ werk door flink aan het klussen. Verder moest ik enkele administratieve zaken in orde maken, zoals het betalen van de gemeentebelasting en andere gemeentelijke zaken. Ik neem jullie graag mee in de bureaucratie van Italië…

De Bolletto betalen

Het betalen van de IMU (gemeentebelasting) is een heel gedoe. Ik ben uiteindelijk 1,5 dag bezig geweest om met formuliertje A van instantie A naar instantie B te gaan, die me weer doorverwezen naar een boekhoudkantoortje waar ik mijn gegevens en formulier A moest achterlaten en de volgende dag moest terugkomen. Dit was op een donderdag en op maandag moest de gemeente belasting betaald zijn, anders kreeg je een boete, dus ik was ook maar net op tijd. De volgende dag weer naar het boekhoudkantoortje (kostte me 30 euro) waar ik formulier B kreeg en werd doorverwezen naar het lokale postkantoortje. Even een overboeking doen of pinnen, zit er hier dus niet in. Uiteraard stonden in het postkantoortje (zonder airco) nog 20 mensen te wachten die ook last minute hun belasting moesten betalen. Enfin, na een half uur kon ik eindelijk alles betalen -maar gelijk voor het hele jaar gedaan, dan ben ik er vanaf- en met m’n stempel op mijn ‘bolleto’  kon ik weer huiswaarts.

Huis te koop?

Enkele weken geleden toen mijn zus hier was, zaten we op een terrasje en kwam er een Amerikaan naar me toe (er zitten hier heel veel Amerikanen in het naastgelegen dorp). Hij had van iemand vernomen dat ik de eigenaresse was van het zalmkleurige huisje op Via Marina. Afgelopen februari had hij daar nog een rondleiding gekregen met de makelaar. Stomverbaasd keek ik hem aan, want ik had in december al de koopakte getekend. Blijkbaar had de vorige eigenaar 2 makelaars ingehuurd voor de verkoop. En hij was even vergeten de 2^e (andere) makelaar te informeren dat het huis verkocht was (WTF)? Er waren dus mensen in mijn huis, terwijl ik er niet was (gelukkig maar dat ik er niet was). De volgende dag heb ik maar even snel de sleutel opgehaald bij de andere makelaar, die uiteraard duizend maal zijn excuses aanbood.

Toen ik een beetje over de schok heen was, bedacht ik me: dit kan ook alleen maar in Italië gebeuren…

De parkeervergunning(en)

Net zoals de bolletto moest de parkeervergunning heel officieel worden aangevraagd. Nou ja… enkele weken geleden had ik al een soort van vergunning aangevraagd bij de gemeente. Na behoorlijk wat papierwerk (het was gelukkig gratis) vroeg de ambtenaar me om mijn autopapieren (Il libretto = het boekje). Ooit hadden wij ook een boekje waar alle autopapieren in zaten, maar tegenwoordig volstaat je pasje met je kenteken. Ik moest hem 3 keer uitleggen dat wij allang geen boekje meer hebben maar alleen een pasje. Anyway, ik kreeg een uitgeknipt papiertje mee dat ik dan achter mijn voorruit moest leggen. Het enige verschil is dat ik dan tussen 21.00 en 7.00 uur ’s ochtends in het oude centrum mag parkeren (als je dat frutje papier niet hebt, krijg je echt een vette bekeuring). 1 week later hingen er A4’tjes (serieus) dat we niet mochten parkeren omdat ze parkeervakken gingen maken (strepen trekken). Zo netjes als ik ben, heb ik mijn auto buiten het centrum geparkeerd. De volgende dag bleek er niks gebeurd te zijn. Weer een week later liep ik door het centrum en kwam er een man van de Ufficio di Tributi (zeg maar soort van gemeenteloket) naar me toe. “ Is die witte BMW van jou”. Ze waren strepen aan het trekken op de parkeerplaats en of ik m’n auto even kon weghalen. Ik moest lachen en zei dat het briefje er vorige week hing en nu al weer weg was…. “ Tja, wat kan ik zeggen… dit is Italië, he…” antwoordde hij. Maar daar eindigt het verhaal nog niet. Ze gingen een blauwe zone maken en dat betekent dat je er 50 minuten gratis mag parkeren, maar daarna per uur moet betalen. De gemeente had blijkbaar opeens geld nodig. Nou konden bewoners daar weer een abonnement voor afsluiten. Dus zo netjes als ik ben…naar de gemeente (nee, ik moest nu weer naar de ufficio di tributi) om dat abonnement te betalen. Ook daar weer enig misverstand over il libretto met de autopapieren versus mijn kentekenpas. Hilariteit alom vanwege dit ‘misverstand’ onder de dames die de abonnementen moesten invullen (ook weer een lullig papiertje). Wederom naar het bloedhete postkantoor – weer 10 wachtende voor me-  om 20 euro af te rekenen ( +2 euro servicekosten voor het betalen via het postkantoor) en met de afgestempelde cheque (ja, ze bestaan hier nog) weer terug naar de Ufficio di tributi om eindelijk mijn abonnement voor de maand juli te ontvangen… Dit was 28 juni. We zijn nu een week verder en de parkeerautomaat werkt nog steeds niet. Bovendien hingen er weer A4tjes dat we op 1 en 2 juli niet mochten parkeren vanwege een evenement in het centrum…. Zucht… Tja, ook dat is bella Italia…