Via een facebook groep (Expats in Scalea) heb ik tijdens mijn verblijf in Italië Susie Floyd ontmoet. Na wat heen en weer geapp, heb ik haar uitgenodigd voor een etentje bij mij thuis. Susie is Schots maar runde een succesvolle tattoo shop in Amerika. Inmiddels is ze counseler op een lagere school in de VS voor kinderen met een ‘probleem’.

Ze vertelde me dat ze weduwe was. Haar man, die in het Amerikaanse leger zat, had zichzelf van het leven beroofd. Ik vond het wel een heftig verhaal om te vertellen aan iemand die je net pas kent. Enkele weken later veranderde haar verhaal overigens weer en bleek ze al gescheiden te zijn, toen hij zelfmoord pleegde.

Susie en ik hebben in het begin de grootste lol gehad in Italië. Ze kwam bij mij thuis voetbal kijken (EK) of we keken in de pizzeria bij mij om de hoek met de nodige drank en in oranje outfit (“I have orange hair” ). Af en toe vertelde ze verhalen die mij wat vreemd leken, maar ach… ze woonde in de USA. Daar is alles mogelijk. Tijdens een etentje met haar Amerikaanse en Engelse vrienden (Er is een hele grote Amerikaanse/ Engelse gemeenschap in een Italiaans dorpje in de bergen vlakbij mijn eigen dorp), vertelde ze dat ze ooit op een O&N feestje was van een of andere consul, toen zij plotseling doodziek werd (ze gaf bloed over). De consul weigerde een ambulance te bellen en een collega van haar bracht haar uiteindelijk naar het ziekenhuis waar ze een bloedtransfusie moest ondergaan. Ze had het maar net gered, vertelde ze, terwijl de hele tafel aan haar lippen hing.

Er was die avond één Italiaanse dame die geen Engels sprak en voor wie ik alles moest vertalen. Ook de hele menukaart moest ik voor de rest van het gezelschap vertalen, omdat geen van allen ook maar één woord Italiaans sprak. Hoe kun je een huis kopen in Zuid Italië en geen woord van de taal spreken, vraag ik me nog steeds af?

Mijn ex V vond Susie direct al een heks. Helemaal nadat ze ons had uitgenodigd voor een etentje in haar Italiaanse ‘huisje’ (sorry, het was eerder een grot dan een huis).  V. had verse mozzarella meegenomen die zij letterlijk voor z’n neus uitspuugde omdat ze het maar vies vond. We kregen die avond zelfgemaakte Scottish stew voorgeschoteld die overigens niet te eten was. We hebben alles wel netjes opgegeten. 😉

Susie had een Amerikaanse simkaart en betaalde zich al een maand blauw aan dataverbruik.  Die avond dat we bij haar gingen eten, had haar provider een storing. Ze vroeg of ze mijn hotspot kon gebruiken, maar nadat ze een half uur had zitten whatsappen en bellen met het Amerikaanse thuisfront was ik moe en wilde ik naar huis. Ze raakte compleet in paniek bij het idee geen telefoon te hebben en ik raadde haar aan de dag erna een lokale simkaart te kopen. V. en ik hebben voor haar opgezocht welke provider de beste aanbieding had en waar ze een shop in de buurt kon vinden. Ik heb zelfs voor haar opgeschreven hoe ze de simkaart in het Italiaans kon bestellen (want ze kon natuurlijk ook Google Translate niet gebruiken zonder haar telefoon). Dolgelukkig meldde ze zich de dag erna met haar nieuwe lokale simkaart met onbeperkte data.

Susie had een schilderavond georganiseerd en het leek mij wel grappig om mee te doen. Dus op een zaterdagavond reed ik de bergen in, naar het prachtige dorpje Santa Domenica Talao, dat we tijdens de schilderles op doek zouden zetten. Eerlijk is eerlijk: ze had het erg leuk georganiseerd. De hele Engelse/ Amerikaanse gemeenschap was op komen draven en het was een erg gezellig avond. En ik ben ook best trots op mijn zelfgeschilderde schilderijtje, dat nu in m’n Italiaanse huisje hangt.

Te pas en te onpas belde of appte ze me met allerlei hulpvragen en (vertaal)verzoekjes. Twee dagen later kreeg ik een appje van haar dat ze zich niet goed voelde omdat ze een miskraam had gehad en dat ze haar huurauto terug moest brengen naar Napels. Ik voelde al aankomen dat ze me zou vragen om haar te brengen (2,5 uur heen en 2,5 terug :-0 ), dus zei ik vrijwel direct dat ik helaas moest werken (wat ook zo was). Ik dacht overigens dat ze met haar miskraam een grapje maakte, aangezien ze 48 jaar is en ze, sinds ik haar had leren kennen, flink aan de zuip was. Maar toen ze de volgende dag bij me langskwam, omdat ik haar zou helpen een ‘betaalbare’ huurauto te vinden in de buurt, zei ze nogmaals dat ze een miskraam had gehad. “ Weet je zeker dat het niet door de menopauze komt?”, vroeg ik haar verbaasd. Ze hield stellig vol dat ze 2 maanden over tijd was geweest en dat het echt gevoeld had als een miskraam. “Waarom dronk je dan alcohol de afgelopen tijd als je wist dat je zwanger was?”, vroeg ik haar oprecht. Haar antwoord was dat ze 8 zwangerschapstesten had gedaan en die waren allemaal negatief….;-). Ik heb maar niks meer gezegd.

Toen vriendin Jacq bij me op bezoek kwam in Italië, nodigde Susie ons uit om een drankje te drinken in een restaurant van waaruit je de zon ’s avonds ziet wegzakken in de zee. De cocktails hebben Nederlandse prijzen maar je betaalt voor die prachtige zonsondergang. Jacq en ik waren die dag naar het strand geweest en we moesten ons haasten om op tijd bij het restaurant te zijn. Toen we daar aankwamen kreeg ik een appje van Susie dat zij en haar vrienden nog aan het eten waren en wat later zouden komen. Jacq en ik waren not amused, want we hadden ons blijkbaar voor niets zo gehaast. Bovendien hadden we honger, dus ik appte Susie terug dat wij weer naar het dorp teruggingen om een hapje te eten. Om 23.30 stonden we op het punt om te gaan slapen, toen opeens Susie belde. Ze was met haar vrienden om de hoek bij de ijssalon; of ze nog even langs konden komen. Susie was met een Engelse dame (die ik al eerder had gezien) en een Australisch stel. Ze waren erg onder de indruk van mijn tuin en Susie liep rond alsof het haar eigen tuin was. Ik trok nog snel even een flesje wijn open en zette wat hapjes neer voor mijn onverwachte gasten en we hebben nog een half uur gezellig zitten kletsen in mijn tuin. Ik vroeg Susie waarom ze eerder op de avond pas zo laat appte dat ze later zouden komen, dan hadden wij ons niet zo hoeven haasten. Waarop ze heel geïrriteerd reageerde. We namen na middernacht afscheid van de onverwachte Engelstalige gasten zonder dat er verder een verkeerd woord was gevallen.

De volgende dag appte ik Susie om het nummer van de Engelse dame te vragen en ik kreeg ik het volgende bericht terug:

Cat I invited you last night to join us for drinks. I did not need to. I’m finding you increasingly rude and constantly putting me down so I need to take a step back. I wish you a good time with your friend. My new friends thought this also so please do not contact them.

Blijkbaar heb ik een doodzonde begaan, want direct heeft ze me geblokkeerd op facebook en een dag later ook op what’s app. Ik heb haar geen bericht meer teruggestuurd. Ik heb wel haar what’s app naam gewijzigd in Psycho Susie ipv Scottisch Susie.