Ondanks de gigantische tuin, is Casa Julia zelf slechts 50 vierkante meter, met 1 slaapkamer, een woonkamer/keuken en een badkamer. Mijn idee was daarom om een ‘guesthouse’ te bouwen in de tuin. Uiteraard van hout, want anders had ik weer een gemeentelijke vergunning nodig. Ik vond bij tuincentrum Fonteyn een houten tuinhuis, dat je als bouwpakket zelf in elkaar kunt zetten. Hij paste precies op de plek in de tuin die ik in gedachte had. Maar….hoe kreeg ik zo’n gigantisch bouwpakket vanuit Nederland naar Italië? Dan maar een busje huren. En als ik dan toch een busje huur, dan kunnen er vast nog wel wat meer spullen bij, zoals de oude dekenkist van m’n moeder, een complete nieuwe tuinset, een zweefparasol (die mooie van de Action) en ach, als we dan toch bezig zijn, dan ook maar een aluminium Gazebo/veranda, een Ikea slaapbank en nog 100 dingen die ik waarschijnlijk een stuk goedkoper in Italië had kunnen kopen. Maar ik had nou eenmaal toch dat busje gehuurd, dus volladen die hap.

De dag dat mijn broer en ik de bus zouden ophalen en inladen, verliep helaas niet al te soepel. We zouden de bestelbus ’s ochtends vroeg ophalen in Den Bosch. Het begon er al mee dat ik geen paspoort had meegenomen naar het verhuurbedrijf. M’n broer gelukkig wel en dus werd hij uiteindelijk de huurder van de bus.

Geen paniek, we liepen nog op schema… Eerst maar het 600 kg wegende bouwpakket – dat volgens mijn berekening precies in de bus zou moeten passen – ophalen bij Fonteyn in Uddel. Het pakket zou bij de achteringang van de winkel voor mij klaarliggen. Ondertussen stonden de eerste opgetrommelde hulptroepen al klaar bij mij thuis in Hilversum.

Bij Fonteyn liep het helaas ook niet helemaal zoals gepland. Het bestelde raam voor mijn tuinhuis was niet meer leverbaar (hadden ze niet 2 maanden eerder kunnen doorgeven?) en dus moest er nog even een ander raam uitgezocht worden. Ook ‘klopte’ de factuur niet en het pakket lag uiteindelijk helemaal niet klaar bij het magazijn. Drie uur, een ander raam en een hoop gevloek op de Biblebelt verder, schoof de heftruck eindelijk mijn tuinhuis-in-wording de Sprinter in. Helaas had ik bij mijn berekening van de lengte van het pakket geen rekening gehouden met de verpakkingsmaterialen die er omheen zaten. De achterdeur van de Sprinter, die al slecht sloot, ging nu helemaal niet meer dicht. Met stoom uit m’n oren hebben m’n broer en ik alle verpakkingsmaterialen verwijderd. Om 17.00 uur smeekte ik de heftruckchauffeur, die al aanstalten maakte om naar huis te gaan, nog een poging te wagen. Een klein gebedje van mij in het christelijke Uddel bracht gelukkig de verlossing. Op een centimeter paste het pakket in de Sprinter.

Na uren wachten, waren mijn hulptroepen in Hilversum inmiddels al flink uitgedund. Om de loyale nog wachtende vrienden en familieleden niet te veel teleur te stellen, bestelde ik op de terugweg Thais voor iedereen want wachten maakt immers hongerig. Oh ja, vergeten… de vrijdagmiddag spits op de A1.

Met grote verbazing keek iedereen naar mijn verzameling spullen en dozen die mijn halve woonkamer en een deel van mijn tuin innamen. “Moet dat allemaal mee in die bus?”, vroeg mijn oudste zus met enige cynisme. Na het eten ging zij daarom uitrekenen wat alle spullen ongeveer wogen, want boven de 3 ton gewicht, mochten we helemaal niet met deze bus naar Italië rijden. De rest van de crew begon ondertussen met inladen.

Toen de bus enkele uren later eenmaal ingeladen was, zat ie letterlijk tot de nok toe vol. M’n zus was maar gestopt met het totale gewicht te berekenen en ik deed enkele concessies van spullen die dan toch maar niet direct mee hoefden. Op hoop van zegen dan maar.