Me and my Prada’s

Me and my Prada’s

Onderin mijn kledingkast staan ze, helemaal achterin. Mijn Prada schoenen. De zilveren studs schitteren tegen de zwarte ondergrond van het Italiaanse, soepele leer. Ze ruiken zelfs nog naar vers leer, de lucht van het Wilde Westen, van koeien, paarden, zadels en mannen met cowboylaarzen. Daar houdt de vergelijking ook direct op, want mijn Prada pumps hebben verder geen enkele overeenkomst met het Wilde Westen. Ze zijn elegant en chique met een hak van tenminste 10 centimer, die schuin afloopt in een klein puntje als van een naald of stiletto. Waarschijnlijk vandaar de term naald- of stilettohak. Ik zie mezelf al voor me op de prairie tussen de cowboys op stilletohakken.

Mijn Prada’s zijn ook niet echt gemaakt om mee op stap te gaan, om te dansen of om uberhaupt op te lopen, ze zijn eigenlijk alleen om af en toe naar te kijken. Erop lopen is zelfs een ware marteling. Ik heb ze namelijk iets te klein gekocht….. Zo herkenbaar voor iedere vrouw met een schoenenfetish.

Toch trek ik ze  zo nu en dan aan, even voor een uurtje, in de hoop dat ik ze dan, tegen beter weten in, een beetje inloop.  Maar wanneer ik die elegante, vrouwelijke vorm dan over mijn voeten heenplaats, onderga ik een geestelijke metamorfose. Ik voel me plots sexy, ik voel me Beyoncé, een ware mannenmagneet, sterk, oogverblindend en onoverwinnelijk, met kilometerslange slanke benen waarmee ik soepel over de rode loper paradeer. Ik ben op de Oscaruitreiking, camera’s flitsen om me heen en fans verdringen zich om een glimp op te vangen van mij en mijn Prada’s. Bekende actrices en fotomodellen kijken vol afgunst naar mijn meest waardevolle bezit…

Maar dan….Mijn voeten zijn het duidelijk niet eens met de veel te krappe maat 39,5 die ze omsluit en de ruim 10 centimeter hoge hak die toch mijn gehele gewicht moet dragen op slechts 1 vierkante centimer. Ze beginnen afgekneld te raken en mijn tenen voelen verkrampt alsof een soort spontane artritis zich er meester van heeft gemaakt. De betovering is direct verbroken en ik plof kermend op de bank. Niks elegants meer aan mij. Ik ben weer terug in de realiteit.

Snel trek ik de hoge pumps uit en direct beginnen mijn tenen te joelen van vreugde door de nieuw herwonnen bewegingsvrijheid. Mijn voetbed is inmiddels zeker 1 centimer ingezakt en kreunt onder mijn gewicht bij de eerst stap die ik nu schoenloos zet. De bal van m’n voet voelt alsof ik zojuist op hete kolen of een spijkerbed heb gelopen, waarschijnlijk allebei. Op mijn hiel is in een luttele 5 seconden spontaan een megablaar ontstaan, die eruit ziet alsof ie elk moment kan openbarsten om het zilte vocht te laten ontsnappen.

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik mijn gewonde en uiterst pijnlijke voetjes toedek met het donzige schapenvachtje van mijn oh zo onelegante Uggs. M’n Prada’s verdwijnen weer voor een aantal maanden onderin de kast. Alleen om af en toe naar te kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s