Op 21 december jl. heb ik bij de Italiaanse notaris de akte voor mijn Italiaanse huisje getekend na een zoektocht van 1,5 jaar. Ik ben begonnen in Puglia, maar bij toeval in Calabrië geëindigd, dat ik al redelijk goed kende dankzij Italiaanse ex V. (nog steeds goede vrienden). Helaas omdat mijn auto het begaf kon ik hier geen bezichtigingen doen. Sterker nog, mijn auto begaf op weg naar een huis dat te koop stond en de makelaar moest me bij een lokale garage afzetten. Dus na 5 weken rondrijden door Italie ben ik weer naar huis gereden, zonder dat ik mijn Italiaanse paradijsje gevonden had.

Eenmaal thuis heb ik via de site Idealista vervolgens een lijstje gemaakt met interessante huizen in de omgeving van Scalea/ Praia a Mare (Noord Calabrië) en vorig jaar april ging de zoektocht  verder. Met oudste zus O op Napoli airport een Fiat 500 gehuurd en naar het zuiden gereden. Er zat 1 huisje bij dat op de site niet zo bijzonder leek, maar toen mijn zus en ik het huisje zagen, en dan met name de tuin, waren we beiden eigenlijk direct verkocht. En dan ga je in de hele Italiaanse mallemolen. Ja, ik had het boek gekocht – een huis kopen in Italië – en dat werd ook al snel mijn bijbel. Maar dingen lezen is één ding. Het vervolgens daadwerkelijk uitvoeren en mee gaan in de Italiaanse bureaucratie van regeltjes, certificaten, geometra’s, biedingen, etc… is echt een heel ander verhaal. Als dan de voormalige eigenaar niet meewerkt en de makelaar soms erg vaag was in z’n communicatie (en nee, dat kwam niet door mijn Italiaans) werd vorig jaar zomer echt een behoorlijk stressvolle periode. Ik was al zo ver gekomen en ik zou en moest dat huisje nu ook echt hebben. Er zat nog wel een klein minpuntje aan het huis. Naast het huis zat nl. een club, weliswaar alleen in augustus geopend (tot 4 uur ’s nachts), maar toch. Spoiler alert: de club is niet meer en er zit nu een restaurant, en nog een goed restaurant ook. 😊

Uiteindelijk bleek tijdens het onderhandelen dat er een bepaalde vergunning ontbrak, nl die van woonbestemming. Ik had via via een geometra (landmeter, die ook over het kadaster, vergunningen, e.d. gaat) gevonden die (gratis) wat zaken voor me had uitgezocht. Omdat de voormalig eigenaar een minimum bedrag met de makelaar had afgesproken, moest ik daarin tegemoet komen (anders moest ik ook zijn deel van de makelaar betalen). Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met een bedrag 5K onder de vraagprijs, alleen moest de eigenaar wel de geometra betalen voor de woonbestemmingsvergunning. Was ie uiteraard niet blij mee, maar is ie wel mee akkoord gegaan.  Toen de makelaar me belde met het goede nieuws, zat ik in een vergadering op kantoor en kreeg ik bijna een hyperventilatie aanval…. “Ik heb zojuist een huis gekocht in Italie!”